صبح از خواب ناز پاشد.آسمان را نگاه كرد و...نگاهي ديگر بر ساعت انداخت... ساععت ديجيتالي اش8 صبح را نشان مي داد. واي كه بار ديگر حتما" غوغايي به پا خواهد شد.از اندروني بيرون آمده،گيوه به پايش كرد...وسايل كار را بر داشت و راهي آم سوي كوچه پس كوچه ها شد...

ولي اين آخر ها...رسيد به ترمينال .... با تاكسي در به داغونش كه پيكان مدل ۴۹ بود... مسافر ها را از آزادي مي رسانيد پل سيد خندان و بر مي گرداند. هر روز عايدي اش را بر مي داشت قسمت قسمت مي كرد. كمي مي گذاشت براي خرج عروسي كمي هم براي خانه و...

راه خانه تا ترمينال را پياده گز مي كرد. همين طور فكر و اوهام از ذهنش مي گذشت. دي شب كه با هم بيرون بودند رفت خانه ي ليلي خانوم... مادرش آمد كلي قربان صدقه ي دامادش رفت.پدرش هم آمد خوش و بشي با هم كردند ... همان طور نشستند. هندوانه قاچ كردند و... برايش گذاشتند. مزه ي خوبي داشت مخصوصا"بعد از ....

پدر و مادرزن همان طور از مهماني عروسي و فلان تالار و غيره و غيره مي گفتند. مجنون نشسته بود گوش مي داد . گوش مي داد و ...گوش مي داد... پدرمجنون هم كه ماشاالله هيچ به حساب نمي آوردند پسري دارند...تنها كاري كه برايش كرد اين بود كه قول ليلي را برايش گرفت.

_ پسر كه روي پايش ايستاد بايد خودش خرجي عقد و عروسي اش را بدهد ...

آن هم چه طوري با يك تومان دو تومان كه هر بار در مي آورد. روزي چند تومان جمع كند تا خرج عروسي ليلي خانوم در بيايد ... تازه بقيه اش چي ... دي شب مي خواستند بروند توي خانه ي ليلي، دلش گرفت ليلي را بقل زد و بوسيد. ان گار خانه ي پدر خانوم مي رفتند نامحرم مي شدند،اصلا" هر جا مي رفتند نا محرم مي شدند،همين بود كه فراري بودند از جمع... هر جا مي رفتند آخرش چپ چپ نگاهشان مي كردند...پسره ي يك لا قبا دختر مردم رو برداشته مي بره بيرون مثلا" كه چي قولش را گرفته ... چه معنا داره جلوي مردم اصلا" بهش دست بدهد... رويش را ببوسد...يك صيغه ي موقت كه اينكارها را ندارد. جلوي مردم آن ها نامحرم ترين بودند... براي همين هم مي رفتند در خفا كارهاشان را بكنند... زل بزنند توي چشماي هم و از دوري غريب شان زار بزنند.

_نيگا كن انگار نه ان گار شب و روز كنار هميد!خوب خانه ي پدر ليلي كه پيش هم بوديد ،خانه ي خودمان هم كه پيش هم بوديد.... خانه ي دايي علي هم كه پيش هم بوديد... پس ديگر چه مرگتان است!!!!!!!

تازه وام هم كه گرفته بود نمي رسيد همه ي خرج عروسي را بدهد.به ليلي مي گفت. ليلي بيچاره دلش مي سوخت.كمي كوتاه مي آمد .ولي مادرش مي گفت ... يك دانه دختر مگر چند بار عروسي مي كند ...

مجنون هم در دلش مي گفت مگر چند بار مي خواهند مرا حلق آويز كنند ...

مسافر ها را كه پياده كرد يك راست رفت در خانه ي ليلي ... خواست در بزند ... ترسيد .. مي خواست همه اش خواب باشد ...

كمي اين طرف و آن طرف رفت ... قدم زد بلكه آرام شود ... در زد... درباز شد ... رفت توي خانه ... همان جا پدرش روي بهار خواب نشسته بود ... مثل هميشه قليانش به راه ... سلام كردو آرام رفت طرفش ... پدر ليلي با همان غرور خاصش نشسته بود آنجا ... سلامش را با حركت سر جواب داد . پكي به قليان زد و ...

_ ببين پسر جون من با پدر محترمتون هم صحبت كردم ... گفتم ما دخترمون رو از سر راه نياورديم تا هر جور ديگران خواستند از ما بستوننش. به هر حال هر چيزي رسم و رسومي داره . ما هم رسممون نيست كه مراسم عروسي رو جايي غير از الهيه

برگزار كنيم .به هر حال چند نسل عروسيشون اونجا بود ...بعد اين هم خوب ! بي احتراميه به گذشته ها اونجا نباشه ... ولي انگار ...خوب خودت مي دوني از اولش هم نباس اين وصلت پا مي گرفت ...ما كلا" با هم جور نيستيم ... برا ليلي يه خواستگار اومده ... خواستم بگم كه در جريان باشين كه قصد داريم ليلي رو باهاش بفرستيم آمريكا ...اونجا هم درسش رو بخونه و هم ... ديگر ... خوب ... قسمت اين جور بوده ...حالا هم كه ديگر صيغه شان را خوانده ايم ... شما هم ديگر لطف بكن دور اين دختر رو قلم بكش!

انگار يك ليوان آب يخ ريخته باشند روي سرش ... ديوانه شد ... همان جا ... پشت شيشه ي اتاق ليلي ، ليلي را ديد .با آن موهاي سياه كه زير اشعه هاي فضول آفتاب برق مي زد . حتي اشك هايش را ديد . همه چيز را خواند ... تا آخرش ... از همان چشم هاي سرخ ليلي ... مجنون اينجا باشد ... ليلي اينطور گريه كند ... سرش را بگذارد روي شانه ي كي گريه كند ؟ آن مردك حتما صد لا قباست ! نفسش تند تند بالا مي آمد ... قلبش همان طور در سرو گردنش ميزد ...ليلي دستش را پشت شيشه چسباند ... از پشت شيشه صداي هق هقش به گوش مجنون مي رسيد ... مجنون يه لا قبا ! حالا ديگر ليلي خانوم عازم آمريكا بود و ... و مجنون ... بايد كجا مي رفت بي ليلي خويش ... كجا مي رفت ... به ياد چه كسي مي ماند ... لب هاي ليلي مي لرزيد ... اين آخرين صورت ليلي بود كه قاب شده توي ذهن مجنون مي ماند ...

سوار پيكان مدل ۴۹شد ... رفت ... همان طور كه مي رفت ... ديگر نه سيد خندان بود نه آزادي ...

مجنون سر به بيابان گذاشت ...

حرم آفتاب دليل خوبي براي رسيدن به خانه بود.آفتاب عمودي از زمين به هوا مي تابيد.بعد از يك مدت دوري انگار مي كرد زياد باشد،به خانه مي آمد.دلش تنگ شده بود براي خانه... تابستان كه مي شد حوض وسط حياط پراز"آب طلا " مي شد .ان گار خورشيدآب تني كند ...ماهي هاي قرمز حوض هم خودشان را مي بردند آن ته ته ها دست داغ آفتاب بهشان نرسد.آبي حوض وسط آن همه چمن هاي قد و نيم قد كناره هاي حياط كه خان بابا هميشه تكيه گاهشان بو د رنگ و لعابي به حياط مي داد كه در تمام خانه هاي اين ور و آن ورگود مثال زدني بود.خانه دور تا دور پر از اتاق بود..نه مثل اين خانه هاي تهران كه همه اش لانه موش باشد يا آخرش موشت كنند،بسازند و بفروشند بي روح فقط براي روح گرفتنش هي كاشي هاي كف وسقف را رنگي رنگي بزنند در رنگ كنند هي رنگ با اين وسايل ست كنند...اينجا همه اش حتي خاكش هم روح دارد همه اش حتي ديوارهاي كاهگلي باغ هاي اطراف چهار راه همه اش روح دارد...

      تابستان حوض پر بود از هندوانه هاي سبز وگرد راه راه،كه خان بابا مي خريد براي خانه... بابا كه نبود او تنها مرد خانه  بود...صداي

مزرعه ي هندوانه ازهمان تلنگر زدن ها به هندوانه مي آمد...يك تلنگر مي زدي صداي هزار درد و شادي مزرعه هم با آن مي آمد .صداي قدم هاي كشاورزان سر مزرعه،صداي همه و همه ميآمد.قاچش كه مي كردي انگار آب باز كرده باشند روي دوري، هم چي آبش مي ريخت دل ما كه هيج دل ماهي هاي توي حوض هم مي رفت ...همه ي اين ياد ها و خاطره ها مي آمدند و مي رفتند...ولي هنوز لاستيك سينه ي داغ خيابان را مي شكافت ...يكي يكي ماشين ها رد مي كرد.هجوم ماشين ها به سمت يك انتها بود يك گنبد طلايي بزرگ بود انگار به طرف آسمان نشانه رفته باشد .او بود و دو تاي ديگر كه صاف ايستاده بودند كنارش با چند تا گنبد ديگر ...همه آن طرفي مي رفتند بعضي ها هم نرسيده به آن راه كج مي كردند و مي رفتند پي كارشان...ماشين هاي زرد و نارنجي كه مغلوب خط پهن رويشان كم قيمت ترشده بودند،گوشه و كنار خيابان پر بودند.ساختمان ها  عوض نشده بودند ولي انگار رنگ و لعاب متجددين به اين شهرهم آمده بود.

          جا به جا پر بود از تابلو نوشته هاي مقاومت...جنگ كه اين ورو آن ور مي شد،تابلو نوشته هايش اينجا مي رسيد.خبرشان اينجا مي رسيد.اين قدر مي گفتند همه فكر مي كردند يك چيز عادي است.نه احساسي نه چيزي. يادش ميآمد آن بار خانه ي يكي مهمان بود.اخبار خبر جنگ مي گفت،تكه تكه هاشان را نشان مي داد و هيچ كس گوش نمي داد،شده بود يك چيز عادي ..آلام مردم شده بود خبرعمومي تلويزيون هر جا كم ميآوردند از اين ملات به آن مي ماليدند...در دلش فرياد بود ولي ...

        _آخر خط!

       صداي راننده به خودش آورد...پياده شد ،بايد مي رفت سوار ماشين ديگري هم مي شد برسد خانه!اولين نفر سوار ماشين شد.نشسته بود گوشه و چسبيده بود به در ماشين ..مرد كناري هرازچند گاهويترين مغازه هاي چپي را در صورت او جستجو مي كرد!او هم فقط همان ويترين ها را در دنباله ي نگاه مرد در سر جايشان نگاه مي كرد..كار ديگري از دستش بر نمي آمد...ياد گرفته بود اين جور وقت ها بي محلي كند،جوابش سوزناك تراست.اين را خان باباو بابا مي گفتند .خودش قبلا" دوست داشت جوابشان را بدهد ولي حالا كه به قول

خان بي بي درس خوانده شده بود،خودش هم دوست نداشت جوابشان را بدهد...

      مسير زود طي شد!رسيد خانه.ديوارهاي خانه پر بود ازبرگ مو ... برگ مو تا كوچه هم آمده بود براي استقبال و بدرقه ي اين وآن ...

خان باباهم دوست نداست غذايش را تنها بخورد....كليد را انداخت توي در پيچاندش ...در دهان باز كرد و سلام كرد..حياط از همان نيم در باز شدهبه كوچه سرك مي كشيد...

      قدمش را توي حياط گذاشت.هندوانه هااز توي دستان آفتاب توي حوض قل مي خوردند. ماهي ها انگارشيره ي هندوانه را از روي همان پوستش مي مكيدند.مادر و خان باباو خان بي بي سر سفره ي ناهار بودند.نان پا درازي و ماست و خيار با آن همه گل محمدي كه خان بي بي تويش مي ريخت،عطر ان با خرده ها ي گردو توي ايوان پيچيده بود...

     تابستان آمده بود با آن حرم هميشه اش...گله به گله عطش و خواهش..

     نگاه خان بابا ،وادارش كرد بلند سلام كند با همان شوق هميشگي!